De hoofdprijs bij Dr. Leo Kannerhuis gemist

DR.LEO KANNERHUIS IN HET NIEUWS

We zijn er niet meer mee bezig, maar een goede collega van ons wees op een stukje in De Gelderlander van 7 maart jl. De krant kopte met: TWEE TON VERTREKPREMIE VOOR EX-TOPMAN LEO KANNERHUIS.

Normaal gesproken zou ik mijn schouders ophalen en denken ‘ach zo zit de wereld nu eenmaal in elkaar’. Als ik in een meer misantropische stemming ben zou ik zeggen ‘Dit is zo ongelooflijk van voor 2008, het zou strafbaar moeten zijn.’ En dat vind ik ook, zeker in de publieke sector. Maar in het geval van de gouden handdruk voor Egbert Reijnen, want dat is de topman van het Leo Kannerhuis, zijn we meteen wakker geschud.

 

We lezen:

“De voormalig voorzitter van de Raad van Bestuur kreeg bij zijn vertrek niet alleen een koninklijkegouden handdruk onderscheiding, een groots afscheidsfeest in de Schouwburg Arnhem, maar ook een premie van ruim 182.000 euro. Op een moment dat de zorginstelling al kampte met forse financiële problemen.”

Dat is geen kattenpis en altijd reken ik uit hoeveel mensen op de werkvloer hiervan nuttig werk kunnen doen. Misschien is dat een rare hobby, maar zeker drie goedopgeleide hulpverleners zouden hiervan een jaar lang fulltime hebben kunnen werken. Egbert Reijnen was ‘topman’ in de periode dat wij dachten hulp te kunnen krijgen van het Dr. Leo Kannerhuis.

 

DOLGEDRAAID WEER EVEN TOT LEVEN
Wij hebben uiteindelijk onze ervaringen verwerkt op dit blog, nadat we twee jaar hebben gewacht en aan het lijntje zijn gehouden. We waren het zat en moesten toch ergens heen met onze frustraties. Dit was in 2011. Dit is ook het jaar dat we een klachtenprocedure startten,  om opnieuw aan het lijntje werden gehouden om in april 2012 met een draak van een behandelvoorstel te worden afgescheept. In totaal ruim drie jaar heeft onze zoon geen behandeling gehad en daardoor geen school kunnen doorlopen. Drie jaar, van zijn 13e tot en met zijn 16e levensjaar. In die periode heeft het Dr. Leo Kannerhuis wel verzekeringsgelden getoucheerd. We hebben toen zelf het heft in handen genomen en de kosten betaald. De zin om dit blog verder te ontwikkelen verdween. Toen hij 18 werd hebben we nog een stukje geschreven, we waren toen uit de klauwen van de leerplichtambtenaren die ook niets hebben gedaan. Toen hij zijn HAVO diploma behaalde konden we het andermaal niet laten om dat even op dit blog te zetten. Verder is dit een ‘dood’ blog geworden, een stille getuige van een persoonlijk drama voor een jongen wiens leven mede dankzij het Leo Kannerhuis drie jaar heeft stilgestaan.

gouden handdrukAls wij onze ervaringen met het Leo Kannerhuis kernachtig zouden moeten omschrijven, is dat niet vleiend. Om iedere vorm van schelden of smaad te vermijden, kunnen we volstaan met: “Bij het Dr. Leo Kannerhuis is een sfeer en werkwijze ontstaan die iedere vorm van zorg op maat in de weg staat. De doelgroep heeft de werkwijze van de organisatie op die manier beïnvloed dat een autistiforme benadering je deel is, de hulpverleningsarrangementen een flexibiliteit hebben van gewapend beton en empathie een vies woord. Dit alles wordt overgoten met een prachtige PR die de drek maskeert voor een ieder die niet in de mal past van een gemakkelijk hapklare hulpverleningsobject.”
Voor meer details verwijzen we naar andere stukken op dit blog die voor een belangrijk deel over onze ervaringen gaan met het Leo Kannerhuis. Daarnaast hebben we gemeend af en toe ook een meer algemeen stukje te moeten plaatsen over de GGZ, jeugdhulpverlening en PGB-ellende.

 

DR. LEO KANNERHUIS, EEN EPILOOG?

Als ouders wilden we als Don Quichots best het Leo Kannerhuis bevechten al was het maar gouden handdrukom onze woede te kanaliseren. Maar wat schiet onze zoon ermee op? Hij moest verder, met onze hulp en dat is gelukt al gaat het nog steeds niet altijd van een leien dak. Op zijn 18e hebben we hem gevraagd of wij namens hem alsnog moesten ‘vechten’. Zijn antwoord was duidelijk en nuchter. ,,Is er een kans dat ik €100.000,- smartengeld kan vangen?” Met onze realiteitszin van toen hebben we hem geantwoord dat dat er niet inzit. ,,Laat dan maar zitten.” Wij wisten toen wel dat het Dr. Leo Kannerhuis de mooie folders niet waard was. Wat wij niet wisten dat er blijkbaar wel rek zat in het smartengeld voor drie verloren jaren van een jonge Hollandse jongen. Hij was nog bescheiden met zijn ton, we hadden ook voor twee kunnen gaan. Maar we zijn te laat, die zitten nu in de knip van ex-topman Egbert Reijnen.

Geplaatst in Ma & Pa Spraken | Tags: , , , , , , , | Een reactie plaatsen

Afgeschreven en afgeserveerd

12 juni 2014. De uitslag van het HAVO examen glijdt als de grootste normaliteit in ons leven. Via een SMS-je bericht onze zoon dat zijn laatste twee examens (wiskunde en economie) met een 7 zijn afgesloten. Hij zal het ongetwijfeld tussen de bedrijven door achter de kassa hebben gedaan. Hij werkt tijdelijk bij de plaatselijke supermarkt. Na zijn blijdschap, hoe zal hij die gedeeld hebben met klanten en of collega’s, waarschijnlijk niet, zal hij verder gaan met het afrekenen en het tellen van de zegeltjes. Of misschien wel het uitdelen van Oranje-prullaria, want zijn gedachten zijn meer bij het WK-voetbal dan iets onbelangrijks als een HAVO-examen. Voor hem stond de uitslag vast, hij was geslaagd en leeft al meer dan een maand met die wetenschap. Als ouders moet je dat maar aannemen en machteloos wachten. Had hij wel voldoende gestudeerd, hij werkte immers al bijna twee maanden bij de supermarkt en centjes verdienen leek belangrijker dan de formaliteiten van de stelling van Pythagoras of de omloopsnelheid van het geld. Ja de omloopsnelheid van zijn eigen portemonnee, die was belangrijk.

Print

Maar eigenlijk is het helemaal niet zo vanzelfsprekend, want door de GGZ was hij al afgeschreven. Bij het totaal gebrek aan een passend aanbod van het Leo Kannerhuis, die al wel ruim twee jaar had getoucheerd uit de overheids- en subsidieruif met het totale niets leveren van zorg en/of behandeling, had in april 2011 op de valreep nog een behandelaanbod. Onze toen 16 jarige zoon kon leren lassen, punniken en tuinieren als oefentraject voor een deeltijdbehandeling die drie jaar daarvoor al was beloofd. Hij moest zich wel voegen op het terrein van chronische schizofrenen en andersoortige onaangepasten.

havo 2

Waarom het Leo Kannerhuis zult u zich afvragen? Gewoon omdat het onderwijs klaarblijkelijk niet aansloot bij zijn behoefte en mogelijkheden op dat moment. Hij functioneerde sociaal naar behoren, maar dat koste zoveel inspanning met als gevolg dat de resultaten uitbleven. Het uitblijven van de resultaten zorgde voor een toenemende (sociale) angst met uiteindelijk definitief thuisblijven van school. Zijn maximale citoscore van 550 was klaarblijkelijk geen garantie voor een goede schoolloopbaan. We moesten wel via de diagnose-machinerie aan de slag om leerplichtambtenaren en andere bureaucraten tevreden te stellen. Er kwam iets uit waarbij men beweerde dat het Leo Kannerhuis de geëigende instantie zou zijn om onze zoon beter te maken, of in ieder geval op zijn veertiende te helpen het maatschappelijk geaccepteerde pad weer te volgen. Er kwam uiteindelijk geen aanbod, wel beloftes, weer ingetrokken beloftes en vooruitzichten die uiteindelijk belandden in zompige, en voor een puber mensonterende, confrontaties met zogenaamde professionals die zich vooral het autistische gedrag van hun clientele zelf eigen hadden gemaakt. Als veertienjarige, als vijftienjarige en als zestienjarige voelde hij zich afgeschreven door zichzelf, maar wat bevestigd werd door het Leo Kannerhuis. Zoals al vaker gememoreerd, de marketingmachine van dit instituut is vele malen beter bemenst met professionals dan de uitvoering waarbij men vooral blijk geeft van een grote mate van afgestomptheid.

havo 3

Procedures dreigden, een gesprek met de directeur was goed voor een laatste maal proberen om hem toch maar uit het slop te krijgen, maatschappelijk gezien dan, want thuis was het grootste probleem dat wij hem als ouders geen maatschappelijk perspectief konden bieden, alleen onze onvoorwaardelijke steun in de oceaan van onmacht. De zalvende woorden van de directeur waren echter een onvervalste schaamlap voor het maskeren van verdere wanprestaties van het Leo Kannerhuis. We wisten het al, maar na het schamele aanbod na drie jaar wachten, moesten we zelf maar verder. We likten onze wonden, accepteerden dat de samenleving heel veel geld heeft geïnvesteerd in onze zoon, je had er net zo goed je gat mee kunnen kuisen. Dat was veel nuttiger geweest. De wetenschap dat onze zoon niet de enige is maakt het des te schrijnender.

We vonden de weg naar boven, het schooljaar 2011/12 heeft hij vier HAVO-certificaten gehaald, het jaar erop wederom drie, allemaal via de LOI en een docent die regelmatig invloog om hem te helpen structureren oftewel activerende begeleiding, betaald via het PGB, hetgeen in ons geval wel nuttig is besteed. HIERBIJ DANK MAATSCHAPPIJ!!!! De laatste twee vakken heeft hij, inmiddels meerderjarig, via de VAVO behaald. Als ouders stonden wij te popelen om de hele autistenkliek van het Leo Kannerhuis aan de schandpaal te nagelen. Onze zoon was het die echter uiteindelijk de doorslag gaf het niet te doen. ,,Heb ik kans op een schadevergoeding van €100.000, – voor al die verloren jaren?” Wij wisten zeker van niet, dus hij wilde niet meer meewerken hieraan. Hij was immers 18 jaar geworden.

Zoals gezegd, het blijde nieuws is vandaag als een klein feit in de dag geland, alsof het niets is. Wij verheugen ons vooral het WK. Er zal conform de wens van onze zoon geen vlag en tas buiten hangen. We richten ons op de volgende stap, het VWO in een jaar. We zullen zien en afwachten, maar bovenal we hebben er vertrouwen in. Het Leo Kannerhuis lijkt gelukkig vaak al uit een vorig tijdperk, maar op dagen als deze komt het weer boven. En als ouders zijn we nog steeds van plan de technocratisch zorg, ontspeend van iedere vorm van empathie of zelfs maar een greintje professionaliteit, in boekvorm te gieten. Het Leo Kannerhuis is voor ons de negatieve muze, maar staat in de huidige staat van Nederland zeker niet op zichzelf.

 

Desondanks voor NU: havo 4

 

of toch: havo 5

Geplaatst in Pa Sprak | Tags: , , , , , , | 4 reacties

18, Lang zal hij leven.

Zomaar een twitterberichtje voor de buitenstaander, voor ons een mijlpaal.

Wij werken vanaf vandaag toe naar het einde van dit blog. Er is nog iets af te werken met het Leo Kannerhuis.

1. We zijn deels in het gelijk gesteld met onze klachtenprocedure, maar het zet geen zoden aan de dijk. In de protocollen worden er mogelijk zaken veranderd die voor anderen een verbetering kunnen zijn. Dat is mooi.

2. Op wezenlijke zaken is er niets gebeurd, de procedures zijn gevolgd, dus goede hulpverlening is geleverd. De patiënt is niet verwaarloosd of overleden dankzij ons als ouders, ondanks tegenwerkende en falende hulpverlening.

3. De zorgverzekeraar heeft zijn belangstelling onverwacht getoond, mogelijk dat dit nog een vervolg krijgt. Ze waren op zijn minst verbaasd over ‘onze casus’. We zullen zien.

4. Onze zoon is 18, werkt op een gezonde manier aan zelfstandigheid en wil niets meer met hulpverlening in het algemeen te maken hebben, en met het Leo Kannerhuis in het bijzonder. ‘Als er geen schadevergoeding komt voor geleden schade van geen hulp en daardoor geen school, dan laat het maar.’ Dit is zijn mening over vijf jaar hulpverleningsdrama en 6 jaar middelbare school catastrofe. ‘Ik ga verder met mijn leven.’

5. Wij als ouders zijn dus blij, blij dat het goed gaat, blij dat we het gered hebben zonder voorgestelde RM, verplichte opnames en andere karikaturale GGZ maatregelen. (NB. Voor een niet agressieve jongeman met enige angstproblematiek die verlammend heeft gewerkt.) Hij wil verder met zijn leven, wij zullen dit blog de komende weken (of maanden) afronden met een passende samenvatting.

Lang zal hij leven!

Geplaatst in Ma & Pa Spraken | Tags: , , , | 2 reacties

Een klacht. Een hoorzitting, maar ze gingen niet

En dan is het zover! Niet de behandeling of andere vormen van hulpverlening van het Leo Kannerhuis, dat hebben we al opgegeven zoals in eerdere stukken al is aangegeven, inclusief het trieste jubileum van vier jaar geen hulp. Nee, onze klacht zal aankomende vrijdagavond tot een hoorzitting leiden.

En wat moet je dan? Is het mosterd na de maaltijd, want als er geen hulp komt, dan moet je zelf wel verder. En dat hebben we gedaan. Of moeten we onze energie alsnog aanwenden tegen bureaucratische non-discussies en onheuse bejegening naar ons als ouders en erger nog, naar onze zoon. Of moeten we een voorbeeld stellen ter verbetering van de wereld, te beginnen bij de GGZ? Hebben we zin in een welles/nietes-spelletje met een uitkomst waar onze zoon in ieder geval niets aan heeft? Of moeten we tevreden zijn met een kleine rimpeling in het systeem, die mogelijk vroeg of laat een verandering teweeg zal brengen. Wij kiezen voor het laatste. Voor onze eigen gemoedsrust besluiten we om niet aanwezig te zijn. Onze argumenten zijn vergeven en is ter beoordeling aan derden. Wij wachten af en onderwijl luisteren we naar het lied van Paul de Leeuw ‘De Steen’. We kijken wel of we later nog meer stenen moeten verleggen, of zelfs dammen bouwen. Veel zal ook afhangen van onze zoon, te zijner tijd. Want geloof ons, hij is heel erg boos over het uitblijven van hulp tussen zijn 13e en 16e levensjaar.

Onderstaande brief hebben we naar de klachtencommissie geschreven:

Centrum voor autisme

dr. Leo kannerhuis

Postbus 62

6865 ZH Doorwerth

t.a.v. Voorzitter Klachtencommissie Dr. Leo Kannerhuis

mw. X. Xxxxxxx

 Duiven, 28 mei 2012

 Betreft: Antwoord op uw schrijven met referentienummer 22052012/ah

Geachte mevrouw Xxxxxxx,

INLEIDING

Wij hebben uw uitnodiging, alsmede het bijbehorende verweerschrift op onze klacht ten behoeve van de hoorzitting op vrijdag 1 juni 2012, in goede orde ontvangen.

Allereerst willen wij even reageren op uw brief waarin u aangeeft: ,,Aangezien de bemiddeling niet heeft geleid tot het oplossen van de klacht werd in januari 2012 besloten tot een hoorzitting. Op uw verzoek is de hoorzitting uitgesteld.”

Dit is de periode dat er een gesprek heeft plaatsgevonden met uw directeur als bemiddelaar en er was toen uitzicht op een aanbod voor onze zoon. Wij hebben inderdaad aangegeven dat een hoorzitting in die periode contra-productief voor een goede samenwerking zou zijn. Later, na maart 2011 en zelf nog in februari 2012 hebben wij in een telefonisch gesprek met het secretariaat van de klachtencommissie gezegd dat wij onze energie op dat moment op een andere manier wilden gebruiken, namelijk ons richten op de gezondheid van onze zoon en daarmee ons gehele gezin. Wij hebben aangegeven dat wij begrip hadden voor het volgen van de procedures van uw instelling, namelijk dat iedere geponeerde klacht afgewerkt moet worden, ook de onze. Wij hebben de afwikkeling van de klachtenprocedure niet gestagneerd, integendeel.

Wij geloofden/geloven echter niet dat onze actieve bemoeienis met de afronding van onze klacht een bijdrage levert aan de gezondheid van onze zoon op dat moment. En de situatie is niet veranderd. Wij blijven boos op de gang van zaken, zoals verwoord in onze klachtenbrief en de correspondentie daaropvolgend en zullen onze klacht niet terugtrekken. Wij wachten de uitkomst af, zeker ook met respect voor de te volgen procedure van uw commissie. Wij zullen echter niet aanwezig zijn op 1 juni 2012.

 OBJECT VAN DE KLACHT, MAAR VOORAL OBJECT VAN ONZE ZORG

Als voornaamste reden noemen wij de situatie van onze zoon op dit moment. Hij is bezig met de staatsexamens voor een aantal vakken op HAVO niveau en zal in de zomermaanden tot een afronding komen middels mondelinge tentamens. Wij mogen concluderen dat het goed gaat met hem. U kunt zich voorstellen dat wij als ouders hiermee erg gelukkig zijn. Wij schetsen gemakshalve onze gemoedstoestand in de periode van maart 2011, en daarna, in de wetenschap dat dit buiten de klacht van oktober 2010 valt.

Na het aanbod van uw instelling in maart 2011 moesten wij uiteraard verder. Dit aanbod, waarbij hij mocht gaan lassen op het terrein van het APZ Wolfheze, omdat na 3 jaar wachten de deeltijdbehandeling niet meer voldeed aan het niveau van onze zoon. Tenminste dat was het oordeel van de intakers van deeltijdbehandeling. Drie jaar wachten, door wie veroorzaakt(?) hadden hem blijkbaar ongeschikt gemaakt voor de deeltijdbehandeling. Het verbaasde ons overigens dat na drie jaar wachten en diagnostiek van het DAC, een andere afdeling dit weer ongedaan kon maken.

Zoals gezegd, we moesten verder. Met eigen inzet, behulp van derden en een korte ondersteuning van het CCE, hebben wij ons eigen traject kunnen starten voor onze zoon. Een traject dat gericht is op de mogelijkheden van onze zoon, niet op de onmogelijkheden; een traject dat gericht is op de gezonde kant van onze zoon, niet het benadrukken van de beperkingen; een traject dat gericht is op de mens en niet op de procedures van de aanbodzijde van de zorg.”

Kortom, het gaat nu goed met onze zoon en we hebben geen behoefte om dat nu te frustreren met onze aanwezigheid bij een procedure die we ooit zelf zijn gestart. Dit neemt niet weg dat wij als ouders nog steeds achter de klachten staan en nog steeds boos zijn. Onze prioriteiten liggen elders op dit moment. Of en hoe wij onze boosheid vorm moeten geven weten wij op dit moment nog niet. Veel, misschien wel alles, zal mede afhangen van onze zoon, die binnenkort de meerderjarige leeftijd zal bereiken. Zijn grieven en agenda zullen medebepalend zijn voor ons handelen. Op dit moment ziet hij dat drie jaar van zijn ontwikkeling en jeugd is afgepakt door het Dr. Leo Kannerhuis, door het uitblijven van duidelijkheid en het niet nakomen van afspraken. Gelukkig is hij op dit moment ook wijs genoeg de prioriteiten bij zijn studie-activiteiten te leggen.

 TOEKOMST

 Wij hopen in ieder geval dat onze klacht, al is het maar de meest minimale bijdrage, iets oplevert voor het besef dat hulpverlening voor jeugdigen bij het Dr. Leo Kannerhuis anders moet. De procedures mogen niet maatstafgevend zijn, een cliënt mag niet in een ‘aanbodmal’ geduwd worden of anders uitgekotst. Zorg op maat is het devies, maar zo hebben wij het niet ervaren en onze zoon al helemaal niet. Door deze ervaring wijs geworden, aangevuld met onze eigen professionele kennis, constateren wij dat de zorg, zoals wij die van het Dr. Leo Kannerhuis hebben meegemaakt, autistiform aandoet. Het lijkt erop dat de hulpverlening zich de problematiek van de cliënten heeft eigen gemaakt. Derhalve is het bijna sneu dat twee individuele medewerkers zich moeten verantwoorden. Wij hebben in een eerder stadium al aangegeven dat wij niet uit zijn op het beschadigen van individuen, al zijn er fouten gemaakt in benadering en het niet nakomen van de afspraken. Zelfs in het verweerschrift constateren wij weer onjuistheden, mogelijk zelfs leugens. Met het bovenstaande in ons achterhoofd hebben wij geen vertrouwen in de goede uitkomst van een welles/nietes spelletje op 1 juni 2012. Toch hopen wij dat onze klacht tot verbeteringen zal leiden bij het Dr. Leo Kannerhuis.

Wij beseffen dat de door ons ervaren benadering van het Dr. Leo Kannerhuis maatschappelijk niet op zich staat. Maar wij hebben slechts de zorg voor onze zoon en kunnen niet de wereld veranderen, maar wel opkomen voor de belangen van onze zoon. Wij denken dat we dat gedaan hebben met het indienen van de klacht, maar ook door onze fysieke terugtrekking in de procedure. Dit neemt niet weg dat wij graag kennisnemen van de bevindingen van de klachtencommissie. Samen met onze zoon zullen wij, vroeg of laat, hier op onze eigen wijze mee omgaan.

Hoogachtend,

Xxxxx Xxxxx & Xxxxxx Xxxxxxx

Ik heb een steen verlegd,
in een rivier op aarde.
Het water gaat er anders dan voorheen.
De stroom van een rivier, hou je niet tegen
het water vindt er altijd een weg omheen.
Misschien eens gevuld, door sneeuw en regen,
neemt de rivier m’n kiezel met zich mee.
Om hem, dan glad, en rond gesleten,
te laten rusten in de luwte van de zee.

Ik heb een steen verlegd,
in een rivier op aarde.
Nu weet ik dat ik nooit zal zijn vergeten.
Ik leverde bewijs van mijn bestaan.
Omdat, door het verleggen van die ene steen,
de stroom nooit meer dezelfde weg zal gaan.

Ik heb een steen verlegd,
in een rivier op aarde.
Nu weet ik dat ik nooit zal zijn vergeten.
Ik leverde bewijs van mijn bestaan.
Omdat, door het verleggen van die ene steen,
de stroom nooit meer dezelfde weg zal gaan.

Geplaatst in Ma & Pa Spraken | Tags: , , , , , , , , , , | 4 reacties

De NS als metafoor voor de zemelende Nederlander

We kunnen naar de maan en nog veel verder. Op grote afstand weten we precisie-bombardementen uit te voeren en de gemiddelde mobiele telefoon is een toverkastje, maar de NS laat het traditioneel afweten bij de eerste de beste tegenslag. Beloftes worden jaar in jaar uit gebroken met als gevolg briesende ministers en staatssecretarissen die met het schaamrood zich moeten verantwoorden bij de Tweede Kamer.

 

En als een pavlowreactie keert de hele Nederlandse opinie zich tegen de Nederlandse Spoorwegen en/of Prorail. Het zijn hoogtij dagen om onze Nederlandse volksaard tot wasdom te laten komen: zeuren, zeiken en zemelen. Off the record, een goeden tip voor de heer Wilders om niet met het onzalige idee te komen de Elfstedentocht tot nationale feestdag uit te roepen, maar de dag dat de eerste stremmingen bij het spoorwegverkeer zich openbaren. Dan ben je ieder jaar verzekerd van een feestje op nationaal niveau: De verenigde nationale ontevredenheidsdag.

Ik ga de NS in winterse dagen zeker niet vergoelijken, integendeel, want het verbaasd mij ook, al besef ik dat in Nederland de spoordichtheid ongeëvenaard is. Maar als we eens naar de essentie van van het probleem gaan. Vroeger had een NS-er een zekere status, kinderen wilden conducteur of treinmachinist worden, de werknemers hadden een baan voor hun leven, waarbij je je kon afvragen wie belangrijker was de partner of het spoor. Ik herinner me eind jaren tachtig nog goed, mijn inmiddels Poolse schoonzus prepareerde zich altijd op tijd voor een treinreis, want je wist maar nooit wanneer de trein zou komen. Wij lachten haar uit, de trein rijdt gewoon op tijd. We twijfelden niet eens. Goed, het was wel een staatsbedrijf en dat is heel erg.

Sindsdien zijn er inhaalslagen gemaakt onder de noemer van privatisering, rationalisering, specialisaties met als gevolg meer directeuren en (deel)verantwoordelijken. Communicatie tussen de verschillende onderdelen wordt steeds belangrijker want binnen de grote moloch Nederlandse Spoorwegen blijken enorme belangentegenstellingen te ontstaan. We gaan vooruit met al die modernisering, maar niet als er een vlokje sneeuw valt. De essentie van het probleem is volgens mij het ontbreken van bezieling. Niemand heeft meer overzicht ondanks de vergaande digitalisering, of misschien wel dankzij de digitalisering. Werknemers zijn niet meer betrokken genoeg. Ze voeren hun deel uit en zijn klaar. Ze kunnen (of mogen) niet meer over de muur van een andere afdeling kijken. De NS is ontzield en heel Nederland constateert dat en met slecht weer komt er een tsunami van klachten.

Maar ik wil het volgende vragen aan de hulpverlener in de geestelijke gezondheid, of aan de docent op de middelbare school, of aan de politie-agent, eigenlijk allen die gebruik maken van de Nederlandse Spoorwegen en lustig mee-ageren tegen de NS. Kijk naar uw eigen beroepspraktijk. Hoeveel docenten klagen niet over het feit dat ze niet meer aan les geven toekomen? Het is geen zeldzaamheid dat een mentor van een middelbare school in geval van een ‘probleemkind’ zijn kostbare lestijd moet opofferen voor gesprekken met wel vijf verschillende instanties zonder dat het iets oplevert. We gaan vooruit met die modernisering, maar het onderwijs wordt niet beter. En dan de treinreizende hulpverlener in de GGZ (mijn stokpaardje). Ze moeten zeker iets in bovenstaand verhaal over de NS herkennen: Geen bezieling, fragmentatie van de werkzaamheden, ‘succesjes op deelgebieden’ maar het zicht op de context kwijt zijn. En misschien wel het allerergste, berusting door onmacht, want het is niet anders.

Gelukkig zijn wij als Nederlandse bevolking niet zo, wij berusten niet en klagen er lustig op los als het om de NS gaat. Maar is er niet een bijbelse wijsheid dat je pas klaagt over de splinter bij een ander als je je eigen balk verwijderd hebt? Ik zou zeggen aan alle lezers, doe wat aan die balk.

(NB. En ik heb het zeker niet over het Friese Balk, een van de crisisplaatsen voor de elfstedentocht)

 

 

Dit stukje tekst is ook verschenen op http://www.sprakeloosverhalen.wordpress.com

 

Geplaatst in Pa Sprak | Tags: , , , , | Een reactie plaatsen

Een wrang jubileum, hiep, hiep, hiep, hiep

Met een onbestemd gevoel word ik wakker op deze zonnige, frisse maandagochtend. Er is iets, maar wat?. Een goed weekend achter de rug en niet eens last van de maandagochtendblues, maar ik vergeet iets. Ik kom er niet achter, dus ga ik over tot de orde van de dag. Mijn jongste zoon naar school helpen, ontbijten en mijn oudste zoon wakker maken. Dat laatste is belangrijk want hij heeft een hekel aan wakker worden terwijl iedereen al weg is. En het is een win-win situatie, want zo hoeven wij als ouders geen zorgen te maken over omkering van het dagnachtritme. Er zijn al zorgen genoeg.

Dan gaat de telefoon op het moment dat ik klaar sta om te vertrekken. Mijn jongste zoon zal wel iets vergeten zijn, of mijn vrouw moet nog een boodschap doorgeven.

– Met xxxx xxxxxxxx van het Leo Kannerhuis!

In één keer, om 8.10 uur, wist ik wat ik vergeten was. Volgens mij ‘vieren’ we vandaag de vierde verjaardag van het grote niets, het opgeblazen & peperdure in stand houden van nutteloze instanties. Vier jaar geleden hebben wij via de huisarts onze oudste zoon opgegeven bij het Leo Kannerhuis. Het moest wel, vonden wij toen.

Vier jaar later, meer dan 50 ritten naar Doorwerth voor intakegesprekken, oudergesprekken, behandelplangesprekken, voortgangsgesprekken, wachtlijstgesprekken, voorbereidingsgesprekken, afstemmingsgesprekken, klachtengesprekken, voorstelgesprekken, afwijzingsgesprekken en directiegesprekken, heeft het Leo Kannerhuis niets opgeleverd voor het ‘corpus delictus’ oftewel onze zoon. Wel natuurlijk voor de windproductie van het Leo Kannerhuis, maar niet voor het lijdend voorwerp. De belastingbetaler moest eens weten.

– Wij moeten maar eens een afspraak maken met de directeur erbij, hadden wij gedacht.

De adrenaline zat ondanks het goede weekend met een sneltreinvaart in heel mijn systeem. Na drieenhalfjaar wachten en verkwisting van tijd van onze puber in ontwikkeling die stagneerde, kregen we een voorstel voor behandeling die ontzettend afweek van de PR praatjes en persoonlijke beloftes. Een van de achterliggende redenen van het drollenvoorstel was ‘dat de wachttijd mogelijk een negatief effect zou hebben gehad’, dus ze moesten eerst observeren of onze zoon wel voldoende power in huis had om een eventuele deeltijdbehandeling aan te kunnen. Hij mocht zich vervoegen als 16 jarige met sociale angsten op het terrein van een psychiatrisch ziekenhuis. Wat ze met hem gingen doen wisten ze niet, wel dat dit ‘formidabele aanbod’ mogelijk nog een half jaar op zich zou laten wachten. Dat is lekker, een half jaar wachten op iets dat mogelijk in gedachten vergelijkbaar is met scenes uit “One flew over the cuckoo’s nest.

Wij hebben vriendelijk bedankt. We kregen een mail voor als we wilden praten over onze moeilijke beslissing. We vroegen zorg op maat, zoals ze beloofd hadden bij de aanmelding, hun folders en website. Ze wilden het dossier afsluiten. Wij vroegen zorg op maat en om te voorkomen dat we andermaal naar Doorwerth moesten tuffen, vrije uren moesten inleveren om de Leo Kannerhuisbureaucratie te spekken, vroegen we een schriftelijk voorstel afgestemd op onze zoon. We kregen de uitnodiging om te komen praten. We verwezen naar de brief (zie ook ons beklag op dit blog: Schijnaanval op het Leo Kannerhuis waarin we een impressie geven van de laatste vier jaar zoals wij die hebben beleefd.

Hedenochtend werd ik gebeld. Ik zal eerlijk met u zijn, ik schoot uit mijn slof. Ik verwees naar de brief en heb inderdaad de termen onmetelijke bureaucratie en lamzakkerij gebezigd. Schelden doe ik zelfs in mijn grootste woede-uitbarstingen niet.

– Dan hebben we blijkbaar een verschil van visie.

Ik beaamde dat, wij wilden hulp en zij wilden niet werken, alleen procedures uitvoeren.

– Dan zal ik terug moeten naar de directeur om ons intern te beraden.

We nemen ijzig afscheid.

Waar lijkt dit toch op, dit stereotype gedrag? Waar ken ik dat eeuwig langs cliënten heen praten toch van? Ineens wist ik het, een beschrijving uit de handboeken voor autistiform gedrag. Het Leo Kannerhuis als geheel met zijn procedures, protocollen die ze het liefst willen uitvoeren zonder cliënten (want sociaal onvaardig) leidt zelf aan een stoornis in het autistisch spectrum.

Ik feliciteer mezelf, met de vierde verjaardag. Ik controleer of mijn zoon echt wakker is, want hij moet vandaag weer verder met zijn middelbare school, thuis en bijna alleen. Als ouders betalen we natuurlijk, we kunnen dat gelukkig al beunen we wat bij in onze vrije tijd. We organiseren zelf de hulp, dat wil zeggen, we geven ons ouderschap voor een deel maar op, om zelf de ‘behandeling’ ter hand te nemen. Wij kunnen dat een beetje, want beide zelf geschoold in de GGZ. En voor 1 april zullen we maar kijken wat we van de belasting terug kunnen krijgen. De belasting die we betalen voor hopeloze PR fabrieken zoals het Leo Kannerhuis.

En voor de afvoer van onze boosheid bloggen we af en toe maar eens. Het is niet efficiënt om altijd boos rond te blijven lopen, dus een blogje over onze persoonlijke frustraties helpt soms. We schrijven eens een open brief aan de directeur GGZ Nederland of aan minister Schippers. We heffen eens een persoonlijk klaaglied aan of proberen het op een luchtige manier door de GGZ een Volvo toe te wensen. Heel sterk vond ik mijn eigen 11 geboden voor de hulpverlener. Op andere momenten zijn we iets beschouwelijker door de maatschappelijke problemen te verbinden aan de staat van de GGZ in Nederland. Of we maken een cynisch model van de actuele GGZ organisatie (De zeven van Sprakeloos).

Al met al heeft het niet veel om het lijf en de meeste lezers zullen reageren: ‘Och dat zijn van die gefrustreerde ouders, wat moeten we ermee.’ Niets zou ik zeggen, we bloggen ons blogjes wel om het persoonlijk venijn kwijt te raken. Het is alleen zo ontzettend jammer van de energie en de belastingcenten dat er zoveel mis gaat in de GGZ. En vanuit onze eigen beroepspraktijk weten we dat het Leo Kannerhuis niet alleen staat en menig professional weet het, al zeggen ze het vaak niet hardop.

Wij hebben geen bezwaar tegen verwijzingen naar dit stuk, of twitter gewoon verder. Mag hoor.

Geplaatst in Geen categorie | Tags: , , , , , , , , | 7 reacties

Waren er altijd al zoveel zwakbegaafden?

Ik heb zojuist het licht gezien, maar ik voel me niet verlicht, integendeel. Dit wordt een asgrauw blogje, misschien wel inktzwart. Ik kan het nu nog niet precies aangeven, dat wordt al schrijvende pas duidelijk.

Onder de afwas, de machine is kapot, dus met echtgenote bespreken we de dag, de maatschappij en het leven. Al keuvelend hoor ik mezelf zeggen: ‘Naarmate de sociale verbanden verdwijnen en de sociale desintegratie toeneemt, merk je pas hoeveel zwakbegaafden er eigenlijk zijn.’ Korte stilte, mijn vrouw beaamt mijn woorden, en we keuvelen verder. Zelf denk ik meteen, dit is een blogje, maar hoe? Zoals gezegd, vederlicht zal het niet worden.

Mijn eerste gedachte gaat uit richting onze overgeorganiseerde maatschappij, waarbij we de overheid het liefst zo ver mogelijk weg willen, maar tegelijkertijd voor ieder smetje verantwoordelijk stellen. De verzorging van wieg tot graf is een utopie die sterk aan het verbleken is. Zeker als je bovenstaande stellingname erbij betrekt, mogen we constateren dat de overheid altijd achter de feiten aan zal hollen. Ik heb het dan over alle in het oog springende beleidsterreinen zoals (speciaal) onderwijs, (geestelijke) gezondheidszorg, politie, justitie en reclassering. Allemaal beleidsterreinen waarin instituties steeds meer te maken krijgen met de ontworteling van zwakbegaafden in onze samenleving.

Onlangs nog werd een voetbalwedstrijd opgeleukt met een mogelijk zwaar onder invloed zijnde Ajacied. Hij bewees dat hij zijn karatelessen niet echt onder controle had, maar grote maatschappelijke consternatie was het gevolg, zijn schuld. De kranten spreken over een man met een IQ van 71. Dat is niet bijster veel voor de steeds complexere samenleving.

Voorbeeldje

Zelf heb ik net een persoonlijke OV-chipkaart besteld voor mijn jongste zoon. Die zou nodig zijn voor het traject dat hij dagelijks reist met een andere vervoerder dan de NS. Volgende week ga ik verder studeren hoe ik via “Mijn Syntus” , waarvoor ik het zoveelste wachtwoord moet gaan onthouden, mijn jongste zoon legaal laat reizen naar school. Ik weet dat het me gaat lukken, maar ik durf te beweren dat ik gezegend ben met een gezond stel hersens. Maar eigenlijk is het gekmakend dat bij zulke basisvoorzieningen eigenlijk al een HBO-niveau gevraagd wordt.

In de gevangenissen zitten, naast de Holleeders, in toenemende mate mensen met een beperkt IQ. Percentages durf ik niet te geven, maar vanuit mijn eigen werkgebied (reclassering) kan ik het bevestigen. Vooral jongens, waarbij hun levensgeschiedenis uitwijst dat scholing weinig soelaas heeft geboden en dat de hulpverlening ook tekort geschoten is. Van deze groeiende groep vragen we steeds meer, terwijl ze keer op keer al bewezen hebben het alleen niet te kunnen. Dus komt er hulp via de instanties die er voor in het leven geroepen zijn. Bijvoorbeeld het speciaal onderwijs!

Gecharcheerde werkelijkheid

Het reguliere onderwijs laat steeds meer uitval zien en een belangrijk deel van die uitval wordt nog weggepoetst omdat mensen met een smetje weggestopt worden naar het speciaal onderwijs. Dat speciale onderwijs puilt uit met ADHD-ers, ASS problematiek en andere uitvallers. We hebben het dan nog niet eens over de grote groep zwakbegaafden, of zwakbeschaafden, zo u wilt. Als zijdelings betrokkene zie ik heel veel goede bedoelingen vanuit het speciaal onderwijs, maar ook heel veel gaat er mis. Hoe leid je jongeren op voor een maatschappij die steeds complexer wordt? Het klaarstomen voor wat, voor een baan die er toch (niet meer) is voor deze groep? En dan de bezuinigingen op het speciaal onderwijs? Dat wordt lachen, mag het reguliere onderwijs er mee aan de slag. Gecharcheerde werkelijkheid? Een klein beetje maar, niet eens zo heel erg.

En we klagen steen en been over de jeugdhulpverlening. Mijns inziens geheel terecht, want hoewel er op papier alles prachtig uitziet, is het vooral een papieren werkelijkheid met lange wachttijden en veel doorverwijzingen. Want in de GGZ is het heel gebruikelijk geworden om via prachtige PR te showen wat ze allemaal kunnen en willen, maar vooral niet doen. Met name de opvang voor de grote groep zwakbegaafden, waarbij uit bezuinigingsoverwegingen de hulp voor de iets minder zwakbegaafden al is verdwenen door een nieuwe definitie te hanteren voor zwakbegaafdheid. Een simpele handeling, namelijk door het IQ naar beneden toe bij te stellen. Een grotere groep jongeren moet zich maar zien te redden in de complexiteit van de samenleving.

Definitie van de GGZ en jeugdzorg anno 2012.

Een complex geheel van instituten die afhankelijk zijn van elkaar, maar waarbij iedere stroomlijning vakkundig vermeden wordt. Immers het belangrijkste doel is het handhaven van de eigen organisatie in dat complex. Juist omdat het zo complex is, lukt dat ook goed want de transparantie is nihil. Het diagnosticeren van geestelijke problematiek is tot in de puntjes geregeld en verworden tot de corebusiness. De vraag naar psychologen, pedagogen en psychiaters neemt alleen maar toe, terwijl dat ten koste gaat van de ‘werkvloer’. Uitgangspunt van een gemiddelde GGZ-instelling: ‘Wij kunnen u niet helpen, want wij hebben het probleem geconstateerd!’

Ik vind het op dit moment nog net niet inktzwart, mijn blogje. Ik stop dus maar. U ziet waartoe een afwassessie met je vrouw toe kan leiden. Mijn eigen scenario, waarbij ik constateer dat er steeds meer ‘dropouts’ ontstaan die steeds minder hulp krijgen. Bezuinigingen alom en een deel van de zorg komt in handen van de gemeenten. Hebben zij ineens de kennis van (zwakbegaafde) jongeren in huis? Bovendien, hoorde ik vandaag niet dat de gemeentes met 10% gekort gaan worden?

Lichtpuntjes? Misschien zijn de bezuinigingen wel eens goed, dan wordt het onderliggende probleem van sociale desintegratie voelbaar. Of je dat zou moeten willen, vraag ik me af, maar argumenten blijken niet te werken.

Dit is tegelijkertijd verschenen op mijn persoonlijke blog. (www.sprakeloosverhalen.com) –> want een mens is er niet alleen om te klagen.

Geplaatst in Pa Sprak | Tags: , , , , , , , , , , , , , | 5 reacties