Alle professionals in GGZ land, schaamt U

 

Jullie (en wij) professionals in zorgland, jullie (en wij) moeten ons diep, diep gaan schamen. Waarom zult u zich afvragen, maar mogelijk weet u ook meteen wat wij bedoelen omdat uw oogkleppen al een beetje zijn geopend.

Wij spreken hier die mensen aan die zeggen werkzaam te zijn in de geestelijke gezondheidszorg en alles wat daar voor door moet gaan. Psychiaters, psychologen, orthopedagogen, artsen, verpleegkundigen, maatschappelijk werkers, therapeuten van divers pluimage etc. etc.

Want heeft niet iedere arts, inclusief een psychiater, ooit eens de eed van Hipocrates tot zich genoemen:

Ik zweer/beloof dat ik de geneeskunst zo goed als ik kan zal uitoefenen ten dienste van mijn medemens. Ik zal zorgen voor zieken, gezondheid bevorderen en lijden verlichten. Ik stel het belang van de patiënt voorop en eerbiedig zijn opvattingen. Ik zal aan de patiënt geen schade doen. Ik luister en zal hem goed inlichten. Ik zal geheim houden wat mij is toevertrouwd. Ik zal de geneeskundige kennis van mijzelf en anderen bevorderen. Ik erken de grenzen van mijn mogelijkheden. Ik zal mij open en toetsbaar opstellen, en ik ken mijn verantwoordelijkheid voor de samenleving. Ik zal de beschikbaarheid en toegankelijkheid van de gezondheidszorg bevorderen. Ik maak geen misbruik van mijn medische kennis, ook niet onder druk. Ik zal zo het beroep van arts in ere houden. Zo waarlijk helpe mij God almachtig / Dat beloof ik.

Nou?

Zijn niet alle psychiatrisch verpleegkundigen opgeleid met de term ‘Holistisch mensbeeld’ als leidraad voor de beroepsuitoefening en daarbij nadrukkelijk de gezonde aspecten van de patiënt in ogenschouw te nemen? Vele andere opleidingen in zorgland zullen soortgelijke uitgangspunten eerbiedigen.

 

Toch?

Speciaal in dit blog richt ik me tot de Maatschappelijk Werkers of zij die de opleiding MWD hebben gedaan, Maatschappelijk Werk en Dienstverlening. Niet omdat deze groep zich meer moet schamen dan al die andere logen, peuten, kundigen in de wereld van de geestelijke gezondheidszorg. Beslist niet, maar omdat deze beroepsgroep in hun ethische beroepsprincipes nog iets veel mooiers hebben staan:

 

Wij citeren uit beroepsprofiel van de maatschappelijk werker, een uitgave van de Nederlandse Vereniging van maatschappelijk werkers. (p. 13 1e druk uit 2006):

Maatschappelijk werk richt zich zowel op individuen als op hun sociale omgeving en de brede maatschappelijke context waarin hun leven zich afspeelt.

  • Maatschappelijk werkers helpen individuele cliënten tot hun recht te komen als mens en als burger, door met deze mensen te werken aan het verbeteren en uitbreiden van hun competenties om op die manier hun sociaal functioneren te versterken.
  • Maatschappelijk werkers richten zich daarnaast op de sociale verbanden en netwerken waarvan hun cliënt deel uitmaken. Ze bevorderen de ondersteuning vanuit deze netwerken in materiële zin (voorzieningen) en in immateriële zin (relaties)Enerzijds leiden ze mensen toe naar voorzieningen en versterken ze hun sociale netwerken. Anderzijds helpen ze hen om op zo’n manier gebruik te maken van die voorzieningen en netwerken, dat hun eigen belangen en de belangen van hun omgeving daarmee gediend zijn.
  • Maatschappelijk werkers signaleren structurele maatschappelijke tekorten en hiaten, doen voorstellen voor verbetering van beleid en uitvoering van sociale regelingen, en ze ontwikkelen preventieprogramma’s

We hebben toch geen woord te veel gezegd? Gewoon overgetikt uit een boekje.

Met name de signalerende functie van het beroepsprofiel is erg interessant. Want wij, schrijvers van dit blog, vader (psychiatrisch verpleegkundige en politicoloog) en moeder (maatschappelijk werkende en docent yoga) constateren in ons beroep (ggz en aanverwante sectoren) nog wel eens wat. Zullen wij de enige zijn? Zijn wij nu die droefsnoeten en azijnpissers die het verkeerd zien?

Wij vinden het raar dat we de hele dag bijna bezig zijn met protocollen en richtlijnen, zonder de mens (cliënt) goed te kunnen zien. Wij hebben te maken met productie-eisen, we krijgen computer-ogen van de tijd die we spenderen achter onze beeldschermen, we worden ingewijd van het ene ondoelmatige computersysteem in het andere, we krijgen te maken met de meest tegenstrijdige indicatiebesluiten om mensen vooral niet te kunnen verwijzen. We vergaderen ons suf, overleggen heel wat af om tot afstemming te komen en uiteraard om onze professionaliteit te verbreden. Waarmee zult u zich afvragen? Nu, met nieuwe richtlijnen, protocollen en systemen. We dienen immers de mens.

Ik denk niet dat we de enige zijn, die regelmatig vertwijfeld naar huis fietsen en terugdenken aan de dag en ons afvragen: ‘Wat heb ik vandaag gedaan om een cliënt te helpen?‘ ‘Of, ik heb vandaag eens het verschil geleverd voor die arme man?‘ Eerder kunnen we constateren dat we een droge keel hebben gekregen van lullen met beroepsgenoten, een lamme arm van het heen en weer sjouwen van dossiers en RSI klachten van het computerwerk.

In het beroepsprofiel van de maatschappelijk werkende staat dat structurele maatschappelijke tekorten en hiaten geconstateerd moeten worden. Dus eigenlijk zou je verwachten dat er in Nederland een constante kakofonie van verontruste maatschappelijk werkenden te horen is, die de misstanden aan de kaak stellen. Daarbij komen al die andere beroepsgroepen die met soortgelijke dilemma’s zitten en lustig een potje zouden mogen mee klagen met de MWD-ers. Ik hoor ze niet.

Wij horen ons zelf wel, klagend over de bureaucratie in GGZ land, die we als professionals dagelijks ervaren. Ook met collega’s zijn goede gesprekken te voeren over onze machteloosheid als professional en eigenlijk zouden we allemaal wat anders willen doen. Sommigen zijn berustender en vinden dat ze ‘moeten roeien met de riemen die ze hebben’. “Het is immers nu eenmaal zo geregeld.” De gelatenheid is ook wel begrijpelijk, want iedereen heeft zijn eigen BV Thuis met hypotheek, vakantieverwachtingen en opgroeiende kinderen.

Maar helpen we daarmee daarmee cliënten op een maatschappelijk verantwoorde wijze? Gaan we op een maatschappelijk verantwoorde wijze om met gemeenschapsgeld? Kunnen we trots zijn op onze maatschappelijke geëngageerdheid?

Wij weten inmiddels ook de gevolgen om consument te zijn van de GGZ instellingen en worden niet vrolijk van de lange wachttijden, slechte afstemming, loze beloftes en robotachtige professionals. Het zijn geen uitzonderingen, die onpersoonlijke instellingen en ongeïnteresseerde hulpverleners. Onderling hebben we het over ‘die GGZ is één grote maffiabende met maar een doelstelling, hoe eten we zoveel mogelijk uit de ruif van de rijksbegroting.We verantwoorden ons wel met mooie praatjes en of er daadwerkelijk iets gebeurd, kan ons niet schelen.’ Och we vinden het wel eens lastig na vier jaar zonder echte hulp voor onze zestienjarige zoon, die de maatschappij al wel heel veel heeft gekost aan procedures. Hulp is er klaarblijkelijk niet. We zullen dat van die maffiabende trouwens ook niet publiekelijk gebruiken, dus neem het ons niet kwalijk.

We moeten nog wel eens denken aan het beroepsprofiel van de maatschappelijk werkende, zowel beroepsmatig als in de privésituatie. Maar och, we hebben ook onze hypotheek en andere vaste lasten. O ja, we hebben ook nog onze zoon die niet naar school kan/gaat door het ontbreken van adequate hulp. Dan is het toch handig dat je beide ‘professional’ bent, kun je je ouderschap aan de boom hangen. Maar als het mis gaat, zijn we wel die ontaarde ouders, dankzij de professionals.

Ma en Pa Spraken

PS. Mocht u willen reageren op dit stuk, dat lukt even niet door technische problemen bij WordPress. Als alternatief kunt u uw reactie kwijt bij ‘Wij, te gekke ouders, boven, in de grijze balk. Dank u en sorry voor het ongemak.

Advertenties

Over sprakeloosid

Sprakeloos, en verhalen over die sprakeloosheid, maar ook verhalen die me sprakeloos doen staan. Kortom, over politiek, maatschappij, boeken, eigen verhalen en soms iets over mezelf. Maar verhaalt niet ieder geblogt woord over mezelf. Kortom, sprakeloos verhalen.
Dit bericht werd geplaatst in Ma & Pa Spraken en getagged met , , , , , , , , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

8 reacties op Alle professionals in GGZ land, schaamt U

  1. W zegt:

    je kunt ook gewoon UIT de zorg gaan

    • sprakeloosid zegt:

      We kunnen alleen onze zoon niet bij het grof vuil zetten

      Bovendien, mensen met een pietsie mededogen af laten vloeien, wat blijft er dan over. Reageer liever op de aanklacht an sich

  2. Pingback: Een wrang jubileum, hiep, hiep, hiep, hiep | Dolgedraaid

  3. Pingback: RE: Kwart dak- en thuislozen verstandelijk beperkt volgens hulporganisaties anders kan er niets aan hun verdiend worden | Anaconda15's Blog

  4. R.Robers zegt:

    leve het leger des onheils

    even in het kort vertellen mijn naam is Robert,ik kreeg zo’n acht maanden geleden een hersen infarct
    Ik heb hiervoor bijna drie maanden in het ziekenhuis te weezenllanden gelegen (ook voor herstel)
    daarvoor zat ik in de  dag opvang van het leger des heils, zij hebben er op aangedrongen dat ik terug zou komen.
    Nu dat moest dan maar, hetzij onder protest maar de manager mw v Olst maakte zulke mooie beloftes ,dat ik niets meer te vertellen had.
    Nu slaap ik al twee dagen buiten ik zal de reden vertellen ,ik voel me totaal niet veilig daar vanwege de onbekwaamheid van het personeel.
    Ik heb daar kort geleden een brandoefening meegemaakt mw v olst was ook aanwezig het personeel stond stomverbaasd te kijken
    “het een sirene.wat is dat nu?”O het zal het brand alarm wel zijn, zei de slimste. ik vroeg. wat moeten we nu?
    Gewoon rustig blijven zitten was haar advies ,na twintig minuten bleek het om een oefening  te gaan Mw v  olst stond stond zich rot te lachen.
    Voor de goede orde ik slaap op een slaapzaal met twaalf andere mensen daar wordt gerookt sommigen liggen in zichzelf te praten of zijn dronken.
    Ik kwam twee dagen geleden in bonjour de dagopvang binnen, daar zat een kamergenoot (zwaar onder de drugs en de alcohol) die tegen mij begon te ageren
    We zaten twee meter van de bar af,daarachter stond een medewerker die totaal niet ingreep en helemaal niets ondernam om de orde te herstellen,dit moest een medewerkster
    die zat te schilderen doen.
    Hij stond op spuwde in mijn gezicht vervolgens stuurde de vrouwelijke medewerkster hem naar buiten, hij haalde zijn spullen uit de kluis en spuwde haar ook in het gezicht.
    Hierop heeft zij aangifte gedaan,wat ik niet mocht en kwam met het excuus dat haar collega niet in mocht grijpen,daar hij een stagiaire is
    Daadoor heb ik besloten om maar op straat te slapen vanwege mijn eigen veiligheid (ze hebben geconstateerd dat ik een zwakke plek in een slagader in mijn hoofd heb)
    Ik slaap nu op een stenen bankje waar ik wakker omdat er iemand aan mijn deken stond te trekken, het was natalie een dame die vier maanden zwanger is en ook op staat
    gestruurd was omdat ze te laat was. Ik heb wel moeilijk geslapen op de rand aan het bankje .maar de tweede nacht ging het beter.


    R.H.J.robers

  5. joop zegt:

    al
    die grote instellingen zijn net fabrieken waar men de gekken kweekt . in plaats van beter maakt. gewoon weer terug naar kleinne tehuizen aan de rand van het bos lekker rustig en beter voor de patienten.

  6. joop zegt:

    ach aan de zwakere medemens willen andere weer verdienen
    ze worden van het kasje naar de muur gestuurd en worden als gestoorden gekken opgesloten in psygiatrie .

  7. ad zegt:

    de vele arbeids ongeschikte met psygische klachten beeld worden niet aan normaal werk geholpen en zitten thuis weg te kwijnen is dat het lot van de zogenaamde ,gekken in deze wereld.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s